#
Werk maken
van ontmoeting, pastoraat
en presentie
Home > Wijk- en straatpastoraat > Arnhem > Kruispunt
Wijk- en straatpastoraat
Contactgegevens van Kruispunt
- Kruispunt (Stichting)
- Spoorwegstraat 13
- 6828 AM Arnhem
- 026.443.30.72
- stichtingkruispunt@planet.nl
- www.kruispunt-arnhem.nl
Nadere informatie over Kruispunt
Come as guests, stay as a family.
Ik had besloten mijn verjaardag bij het Kruispunt te vieren. Na de inloop zouden we ter gelegenheid daarvan een bingo houden. Ik had mensen van tevoren gezegd dat ik jarig was en of ze ook wilden komen. Voordat de inloop begon realiseerde ik me dat we mogelijk een probleem zouden krijgen. Er mogen met het oog op de brandveiligheid niet meer dan 35 bezoekers tegelijk binnen zijn. Maar wat nu als er mensen op de stoep zouden staan die ik zelf had uitgenodigd voor mijn verjaardag, die kun je toch geen "vol" verkopen? In overleg met de gastvrouw besloten we voor deze ene keer van deze regel af te wijken. Dat hebben we geweten: er kwamen 58 mensen binnen. Er werd voor me gezongen, ik kreeg bloemen en kadootjes. Ik was er om eerlijk te zijn nogal door overweldigd en ontroerd. Die avond stuurde één van onze bezoekers mij een mailtje waarin hij schreef: About your birthday...this was the first time in my life that I could actually feel that I have a family. En hij stelde voor dit tot het motto van het Kruispunt te maken: Come as guests, stay as a family.
Dat hebben we overgenomen: deze woorden zijn door hem op de muur van de zaal geschilderd.
Natuurlijk zijn er mensen die gewoon even lekker komen zitten en verder geen behoefte hebben aan dieper contact. Dat mag.
En toch merken we op allerlei momenten dat het Kruispunt meer is dan een plek om goedkoop te eten en even met rust gelaten te worden.
De ene bezoeker attendeert mij op de verjaardag van een andere bezoeker zodat we voor hem of haar kunnen zingen, of de een geeft door dat de ander vastzit of opgenomen is zodat er een kaartje heen gestuurd kan worden en de persoon in kwestie bezocht kan worden.
Binnen de setting van de inloop gaan mensen iets voor elkaar betekenen.
En dat is iets waar ik zelf als pastor ook gebruik van kan en mag maken.
Zo moest ik een begrafenis leiden van één van onze ex-bezoekers. De man had de laatste jaren in een sociaal pension gewoond en kwam niet meer zo vaak op de inloop. Veel van onze bezoekers kenden hem dan ook niet. Ik zag erg op tegen de begrafenis omdat ik daar zou staan tussen mij onbekende familieleden van de overledene en misschien een handjevol hulpverleners. Ik doe zulke dingen makkelijker als ik me tussen "mijn mensen" voel. Dat heb ik aan de bezoekersgroep voorgelegd en gevraagd of er een paar mensen met me mee wilden gaan naar de begrafenis als mijn steun in de rug. Onmiddellijk gingen er vijf vingers omhoog en ze kwamen ook. Ik voelde mij als een vis in het water omdat zij erbij waren en het deed me goed dat zij "amen" mompelden na het gebed dat ik uitsprak en hun duim omhoogstaken naar me.
Soms ben ik oprecht verbaasd over wat we terugkrijgen van bezoekers.
Zo was er een jongen die al vrij lang bij het Kruispunt over de vloer kwam. Maar ik had het idee dat hij niet echt een band aanging met ons als medewerkers. Met mij in ieder geval niet. Maar toen hij vast kwam te zitten kreeg ik van hem een brief uit de bajes, waarin hij mij schreef:
"Jij doet goed werk voor ons en wij houden van jou. De inloop zijn niet zomaar mensen, maar een groep die van elkaar houden en elkaar helpen, een familie. Wat wij vroeger nooit hebben gehad hebben wij bij het Kruispunt gevonden: liefde en liefde geven, elkaar steunen in moeilijke tijden en ook leuke tijden."
Iets van dat "familie-gevoel" was ook te merken toen een aantal bezoekers met het voorstel kwamen zelf wat meer dingen te ondernemen binnen het Kruispunt: oliebollen bakken met oud en nieuw, kaarten sturen naar mensen die vastzitten of in het ziekenhuis liggen, de muren van de zaal verven. Met dat laatste zijn we maanden lang elke zondagmiddag bezig geweest. Het resultaat mag er zijn. De vier jaargetijden zijn op de witte wanden geschilderd. En de ruimte is nog meer de eigen plek van bezoekers geworden.
Het mooie aan dat "familie-gevoel" is dat het bezoekers van het Kruispunt in staat stelt om iets te betekenen voor mensen buiten de bezoekersgroep.
We konden dat goed merken toen één van onze vaste bezoekers overleed. Op zijn begrafenis ontmoetten we zijn moeder, die al twintig jaar geen contact meer met hem had. Hij was weggelopen van huis, dakloos geworden en zijn moeder heeft al die tijd zich afgevraagd waar hij uit zou hangen en zich een beeld voorgesteld van een eenzame man die in de goot was beland en nergens bij hoorde. In zekere zin was hij ook eenzaam: zijn psychiatrisch ziektebeeld maakte het moeilijk voor hem diepgaande contacten aan te gaan met mensen. Maar hij hoorde wel degelijk ergens bij: hij was de man die snoep meebracht voor iedereen op de inloop toen hij werkte in een snoepfabriek, hij was de man die altijd het eerste in de rij stond voor het eten, hij was de "koster" die bij onze zaterdagse vieringen altijd de liedboekjes ophaalde en er een keurig stapeltje van maakte.
Het deed zijn moeder goed om dat te horen. We hebben haar uitgenodigd om één van onze vieringen bij te wonen om kennis te maken met de anderen waar haar zoon bij hoorde. En dat heeft ze gedaan. Het was hartverwarmend om mee te maken hoe deze moeder geknuffeld en gezoend werd door onze bezoekers en hun herinneringen aan haar zoon te horen kreeg. En natuurlijk kreeg zij de bloemen mee.
Overigens wordt er niet alleen gerouwd, er is in 2008 ook getrouwd binnen het Kruispunt. Twee bezoekers die elkaar op straat hebben leren kennen stapten in het huwelijksbootje. En weer kwam het "familie-gevoel" om de hoek kijken. De bruid, die zelf geen ouders meer heeft, heeft één van onze vrijwilligers gevraagd de rol van vader op zich te nemen en haar "weg te geven". Mijn collega Geerdien was de getuige voor de bruid en ik zelf voor de bruidegom.
En gedoopt is er ook. Twee ex-daklozen die elkaar bij het Kruispunt hebben leren kennen kregen een dochtertje. Ze wilden graag dat het kind gedoopt werd. Maar dan niet in een gewone kerk "want het Kruispunt is eigenlijk onze kerk". En zo hebben we het gedaan, in een zaterdagse viering, met onze bezoekers en familie van de doopouders.
De moeder komt nog regelmatig langs met haar dochtertje en dat is een vreugde voor iedereen. Want tja, dat hoort ook bij een "familie-gevoel": het is een beetje het kindje van ons allemaal.
Overigens betekent dat "familie-gevoel" niet dat het altijd pais en vree is. Verschillende culturen, normen en waarden botsen af en toe flink. Maar dat hoort erbij als je elkaar serieus neemt, dan ga je ook aanvaringen niet uit de weg.
Soms zijn juist zulke aanvaringen momenten waarop mensen sinds lange tijd weer ervaren: er wordt iets van me verwacht.
Want daar blijven we van uitgaan: ieder mens heeft iets bij te dragen, iets te geven.
Anton Metske
